Blog

Contentmarketing, PR 0 comments
door Annette Hoeksema, 17 november 2016

Bedrijven vertellen consumenten regelmatig hoe zij hun producten moeten gebruiken, oftewel: hoe ze moeten leven. In reclames zie je nette huisvrouwen met Antikal de aanslag in hun badkamer verwijderen en hippe bebaarde mannen genieten van een flesje Kornuit. Het beeld van de consument, wat hij koopt en eet en leest, wordt binnen afgebakende kaders gepresenteerd aan het publiek – en soms schiet dit in het verkeerde keelgat.

Zo word ik zelf gek van de Robijn-reclames die voortdurend op mijn Facebook-timeline voorbij schieten. Ik mag dan een vrouw zijn, ik ben toch zeker geen hygiëne-geobsedeerde huismoeder die niet kan wachten tot ze de stinkende sokken van haar tienerjongens kan opleuken met een vleugje Robijn. Of Crystal Clear, het bedrijf dat ergens het idee heeft opgevangen dat vrouwen grote tassen dragende barbiepoppen zijn, die van niets blijer worden dan van een Crystal Clear-fles die daar perfect in past. Bovendien is het lage aantal calorieën dat in het drankje zit perfect voor hun nieuwe dieet. Want hoeveel calorieën zaten er nou ook alweer in gewoon kraanwater?

Hoewel bedrijven vaak uitgaan van een buyer persona, en het ook niet erg is om je doelgroep te segmenteren, is het een ander verhaal om de consument een bepaalde persoonlijkheid op te leggen. Een voorbeeld van iemand die genoeg heeft van de gebiedende toon van bedrijven is Kersten Augustin. Hij ging onlangs los in een brief aan IKEA-topman Ingvar Kamprad toen hij de kersverse catalogus van de meubelgigant onder ogen kreeg. Augustin was op zijn zachtst gezegd ‘not pleased’.

Hij schreef: “Ingvar, ik heb het boekwerk doorgebladerd en werd woedend. Je bent alle grenzen te buiten gegaan. Je wil mij niet meer louter meubels verkopen. Je wil mij vertellen hoe ik leven moet.” De Berlijnse journalist gaat vervolgens tekeer over het hipsterniveau dat IKEA heeft bereikt in de gids en over het feit dat de mensen die erin voorkomen veel te cultureel divers zijn om realistisch te zijn.

Ik moet hier wel zeggen: is het dan nooit goed? Hebben we weinig cultureel diverse achtergronden, dan is het racistisch. Hebben we te veel, dan zijn we nep. Maar Augustin heeft ook een punt: de consument is niet dom. Die weet dondersgoed wat bedrijven doen om hun doelgroep tot aankopen te verleiden. En soms gaan ze daarin dus iets te ver voor sommigen.

Het devies hier is: weet wie je klant is, zorg dat je weet wat je klant wil, en pas je product of dienst hier vervolgens op aan. Maar stop ze niet in een hokje. Vertel de klant niet hoe ze het best je product of dienst kunnen gebruiken, daar hebben ze zelf vaak al een idee van. Door op gebiedende toon te communiceren met consumenten, creëer je alleen maar wrijving en frustratie. Praat in plaats daarvan op eerlijke en respectvolle toon. Consumenten zijn immers net mensen. 

Tags
Geen tags gevonden
Laat reacties zien
toon alle gerelateerde artikelen