Blog

Community, Media 0 comments
door Koos Plegt, 17 januari 2018
Je kunt ook te snel zijn met excuses

Hoe bied je op de juiste manier publiekelijk excuses aan? Bedrijven, politici en artiesten worstelden de afgelopen tijd met die vraag. Allemaal kwamen ze met hun eigen oplossingen, die het vaak nét niet waren. Een hele maatschappelijke discussie volgde. Eén aspect bleef daarbij onderbelicht, namelijk: hoe time je excuses?

Het beste is natuurlijk om überhaupt niet in een situatie te komen waarin je je excuses hoeft aan te bieden. Voor wie dat wel doet en de behoefte voelt voor een mea culpa, zijn er inmiddels voldoende lessen voor hoe het niet moet. Wij geven er drie:

Te laat
Om te beginnen: wanneer ben je te laat? Ongeveer 2,5 jaar na dato is dat zeker het geval. Een voormalig Nederlands politicus en lid van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) voelde onlangs de behoefte om publiekelijk met zijn excuses naar buiten te komen nadat zijn ex-vriendin in een handgemeen in de zomer van 2015 verschillende verwondingen opliep en daarop aangifte deed. Een privégebeurtenis vond het IOC-lid, die er lange tijd verder niks over wilde zeggen. De episode bleef hem echter zodanig achtervolgen en toen hij na lange tijd uiteindelijk tot de conclusie kwam dat het beter was met een verklaring naar buiten te gaan, maakte het eigenlijk niet meer zoveel uit wat er in stond. Het was moeilijk dit nog anders te lezen dan als een carrièreman die aan damage control deed.

Niet oprecht
Bovengenoemde verklaring was niet alleen te laat, maar kwam ook niet heel oprecht over. Dat is ook het geval wanneer je jezelf als slachtoffer opwerpt in je excuses. Dit was het geval bij rapper Boef die eerst twee vrouwen voor 'hoer' uitmaakte en vervolgens begon over de discriminerende uitlatingen die via sociale media op hem afkwamen. Niet heel zuiver, want het leidt de aandacht af van waar je je excuus voor aanbiedt en dat was toch je bedoeling? Ook niet heel oprecht is het gebruik van woorden zoals 'als' en 'maar'. Casting director Job Gosschalk gebruikte deze woorden na beschuldigingen van grensoverschrijdend gedrag: "Als ik mensen heb gekwetst of een pijnlijke herinnering heb bezorgd, spijt mij dat heel erg." En ronduit bizar is een publiek sorry aangrijpen voor je eigen coming out als homoseksueel (de Amerikaanse acteur Kevin Spacy na beschuldigd te zijn van seksuele avances richting een minderjarige).

Te vroeg
Het IOC-lid was zeker te laat. Maar je kunt ook te vroeg zijn. Modeketen H&M lag onlangs onder vuur na een advertentie waarin een donker jongetje een groene hoodie droeg met daarop de tekst 'coolest monkey in the jungle'. Een digitale rel ontstond waarbij verschillende prominenten (onder meer rapper The Weeknd) op sociale media geschokt reageerden. Onverbloemd racisme, concludeerden zij. De link tussen een donker jongetje, aap en jungle: dat kon écht niet. H&M panikeerde en kwam vrijwel direct met een verklaring naar buiten. "We zaten helemaal verkeerd en bieden onze welgemeende excuses aan." Pluspunten voor het snelle handelen, maar was het wel echt nodig?

Kort na het incident kwam de moeder van het jochie met een verklaring. Zij vond de kritiek maar flauwekul. Haar zoon had honderden outfits aangehad en de apentrui was er slechts één van. Helemaal geen belangrijk issue. Een aap is een aap en een kind is een kind. "Get over it", aldus de trotse moeder die korte metten maakte met het "gehuil" van de criticaster. Hiermee eindigde deze soap, maar wat als H&M nu had besloten helemáál geen excuus te maken? Of de kwestie aan de kaak te stellen waarom deze jongen zo’n trui niet gewoon zou kunnen dragen?

Tags
Geen tags gevonden
Laat reacties zien
toon alle gerelateerde artikelen