Blog

geen categorie 0 comments
door Endie van Laar, 29 mei 2017
Het Facebook-cafetariamodel

Facebook ligt onder vuur. Het bedrijf wordt verantwoordelijk gehouden voor alle content die op het platform verschijnt. Daarom voelt het sociale medium zich geroepen de content te censureren. Om dit te stroomlijnen maakte het een heus handboek voor censuur. Het is echter de vraag of het censureren van deze content wel de verantwoordelijkheid van Facebook is. Ligt die niet bij onszelf? Kiezen we niet ook bewust voor bepaalde (print)media omdat die goed op onze eigen normen en waarden aansluiten? En bewust niet voor andere dat minder doen?

Voorbeelden
Even terug naar Facebook, dat nogal verwarrende richtlijnen opstelde. Zo creëert een foto van een man die een hond schopt volgens het sociale medium awareness, maar gaat een filmpje te ver. Een oproep op Trump te vermoorden is te persoonlijk. Naziverheerlijking is in alle vormen verboden content, maar een afbeelding van de Amerikaanse president met Hitlersnor ziet Facebook als satire. Een plaatje van Bin Laden wordt verwijderd. Pesten van kinderen, abortussen en wraakporno is onder omstandigheden toegestaan. Maar abortussen met naakt mogen niet (behalve als het handgemaakte kunst is?).

Wie kiest wat?
Facebook is een enorm bedrijf met miljarden gebruikers en heeft zodoende behoorlijke impact op onze beeldvorming. De mate van invloed die een het bedrijf heeft, is iets om niet te onderschatten. Is het slim om een reus als Facebook te laten bepalen wat individuen plaatsen of zien? Of ligt die verantwoordelijkheid bij de gebruikers? Het is ook niet aan een Ziggo om tv-zenders te verbieden een bepaalde mate van geweld of naakt te tonen. Je kunt ook gewoon wegzappen. Tevens is het niet aan de overheid om kranten te censureren. Wil je lezen over Amsterdam? Lees het Parool. Ben je ondernemer en volg je de beurs? Kies het FD. Wil je gossip? Koop de Privé. De keuze wat betreft wat mensen wel of niet zien, zou niet bij het sociale medium moeten liggen, maar bij de gebruikers. Zo kan iedereen op Facebook de content plaatsen, delen en zien waar hij of zij zich goed bij voelt.

Het Facebook-cafetariamodel
Bovenstaand doet mij denken aan het zogenaamde cafetariamodel, een term die wordt gebruikt in het arbeidsrecht. Bij het cafetariamodel kiezen werknemers welke arbeidsvoorwaarden ze wel of niet willen opnemen in hun arbeidsovereenkomst. Waarom hanteert Facebook geen soortgelijk model? Een model dat gebruikers de keuze geeft het één wel, en het ander niet tot zich te nemen. Zo kunnen ouders het vakje ‘naakt’ uitvinken om te voorkomen dat hun kinderen met blote lijven geconfronteerd worden, en geldt hetzelfde voor een ieder die niet geïnteresseerd is in dierenleed, babynieuws of het koningshuis. Bij wijze van. Zo blijft vrijheid bij de gebruikers.

Laat reacties zien
toon alle gerelateerde artikelen