Blog

PR 0 comments
by Thomas Bekker, 13 februari 2018
Waarom PR resistent voor robots is

Laatst sprak ik met een van onze grote IT-klanten over machine learning. Omdat mijn kennis over het onderwerp nog wel wat aanvulling kan gebruiken, vroeg ik om een uitleg. Het antwoord lijkt eerder de insteek van een aflevering van Black Mirror dan een naderende ontwikkeling in de nabije toekomst. Machine learning vindt namelijk plaats wanneer computers van computers – en dus zichzelf – leren.

Wees maar niet bang: tegenwoordig kunnen computers alleen maar patronen herkennen. Dit betekent dat ze de beste zijn in het vaststellen dat iets gebeurt, maar niet waarom iets gebeurt. Pas op het moment dat computers het waarom daadwerkelijk gaan verklaren, zullen zij ons voorbijstreven. Vanaf dat moment zijn zij namelijk in staat vragen over zichzelf te stellen (waarom heb ik deze functie?) en kunnen zij zichzelf gaan verbeteren. Het nut van een door mensen vormgegeven ontwerp is dan voorgoed verleden tijd. Techneuten zullen hierdoor uiteindelijk alleen nog maar ondersteuning hoeven te bieden aan zichzelf steeds verbeterende computers. Ontwerpers en programmeurs zoals we die nu kennen worden dan overbodig. Wat overblijft zijn slechts de ‘knechten van de computers’.

Maar, wat betekent dat voor mij? Word ik vervangen door een robot? Ik ben ervan overtuigd dat PR-mensen altijd zullen blijven bestaan. Geen enkel vak is namelijk een groter kruitvat van uitgekiende plannen, een brede kennis én een flinke dosis geluk dan PR. Het grootste succes dat ik qua publiciteit het afgelopen jaar heb behaald, was met een onderzoek over Netflix en seks. Wat bleek namelijk? Dat een kwart van de vrouwen liever naar Netflix kijkt dan seks heeft. Computers hadden dit onderzoek nooit kunnen verzinnen, de conclusie dient namelijk geen enkel nut – of toch wel –….. ERROR!

Daarnaast drijft het vak PR op de goodwill van journalisten. Journalisten die ik het afgelopen jaar vaker heb gesproken dan de helft van mijn familie. Als PR-consultant verkoop je persberichten waarvan journalisten niet weten dat zij die nodig hebben. Een computer zal nooit een antwoord krijgen op zijn waarom-vraag: wij mensen krijgen het niet eens uitgelegd. Waarom neemt die ene journalist mijn persbericht de ene keer wel over en de andere keer niet? Waarom zijn de ene keer 1.000 respondenten voldoende en de andere keer 500? Waarom heeft geen enkel televisieprogramma ruimte voor deze maatschappij verbeterende ondernemers, terwijl Patty Brard wéér mag aanschuiven bij DWDD?

Ondertussen hoor je die arme computers ontsporen: ERROR …ERROR … ZOVEEL VRAGEN… GEEN SLUITEND ANTWOORD… OVERLOAD!! 
 

Tags
Geen tags gevonden
Show comments
show all related articles